Με ανοιχτά βιβλία: Τοιστολόγιο «Με ανοιχτά βιβλία» φιλοξενεί τη Λουκί...

Με ανοιχτά βιβλία: Τοιστολόγιο «Με ανοιχτά βιβλία» φιλοξενεί τη Λουκί...: Το ιστολόγιο «Με ανοιχτά βιβλία» φιλοξενεί  τη  Λουκία Πλυτά  «Οι κατηγορίες των αλάνθαστων γεωτρύπανων» Κάποτε σε μια ...

ΥΠΟΨΙΕΣ

ΥΠΟΨΙΕΣ

Οι Άρπυιες ζύγωσαν απειλητικά .

Έχει τον τρόπο της η αστάθεια να καταργεί τα νερά.

Της ανομίας γέννημα έθρεψε στα στήθη μας

βόμβους κρυφούς

της ανασφάλειας που ρίζωσε τις βάσεις...

και πάντα η υποψία ανυποψίαστα εισχωρεί

σκοτώνοντας στο κέντρο του κόσμου το γλυκό νερό

και άξαφνα χάνεται του κυττάρου

γαλήνια μελωδία

που πνιγμένο λησμονιά και αλμύρα

ψαχουλεύει τον τρόπο 

την ισορροπία του ξανά ν' ανακαλέσει 

και ίσως ποιός ξέρει

τον χαμένο της ζωής μας χρόνο ν'αποσβέσει.

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΕΣΥ

έργο : Gabriel Pacheco 

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΕΣΥ

Θα σηκωθείς ;

Κύλησε κι αυτή η μέρα

σε μια γωνίτσα 

τ'αζήτητα γραμμένα.

Κρινένια μου μάτια

άραγε πόσο σου στοιχίζει

η απόφαση να θυμηθείς ;

Με ανοιχτά βιβλία: Το ιστολόγιο "Με ανοιχτά βιβλία"φιλοξενείτη Λουκία...

Με ανοιχτά βιβλία: Το ιστολόγιο "Με ανοιχτά βιβλία"φιλοξενείτη Λουκία...: Το ιστολόγιο "Με ανοιχτά βιβλία" φιλοξενεί τη Λουκία Πλυτά "ΙΣΙΔΩΡΟΣ" Μάνα, κοίτα το βλέμμα του, σαλεμ...

ΙΣΙΔΩΡΟΣ

Μάνα, κοίτα το βλέμμα του, σαλεμένο θαρρώ.

Των κυριεύουν γαληνεμένα ύδατα από άλλες διαστάσεις, απάντησε η Φιλιώ ράβοντας σκυφτή σαν να προσκυνούσε το έδαφος τα κουμπιά στο καταπονημένο πουκάμισο.

Τι λές τώρα μάνα, ποιος είναι αυτός ;

Σηκώθηκε αντάρα σαν μάθαμε τα δεκάδες ονόματά του. Μυριάδες μνήμες πλημμύρισαν τα μυαλά μας και οι καρδιές μας ακούμπησαν η μία την άλλη για παρηγοριά, όπως ζωσμένες από ένα φόβο κοινό, για κάτι άγνωστο, όσο και γνωστό. Κολλημένο στη γλώσσα μας, κάτι από εδώ, κάτι από κεί, σχηματισμό δεν είχε. Μύθος ή φαντασία, κανείς δεν ήξερε να απαντήσει με βεβαιότητα. Αργότερα καταλάβαμε την αξία του φόβου όταν πλέκει το κορμί του σε γερά στάχια.

Οι μικρότεροι θέλησαν να μάθουν περισσότερα και ο Ισίδωρος πρόθυμος να περπατήσει τις γέφυρες εξιστορούσε από την αρχή τις αιτίες της τρέλας του, απαριθμώντας μία προς μία τις λεπτομέρειες του φονικού της μαγικής κουρτίνας. Όσο μιλούσε βυθιζόταν ανάμεσα στους κόσμους. Άλλαξαν ήχους οι φθόγγοι και ο Ισίδωρος μαγεμένος από το φώς τους τσαλαβουτούσε στα όνειρα. Οι λαιμοί των παιδιών φουρτουνιασμένοι από το άστατο του λόγου του, με μάτια ορθάνοιχτα ρουφούσαν τα παράτερα.

Ηλιοκαμένε, αναφώνησε η Φιλιώ, ο έρωτας δεν καίει τα μυαλά, μοναχά νεκρώνει τις παραισθήσεις όταν φθάσει η ώρα, να πεθάνει το βάρος. Μαγεύτηκες και σύ θαρρώ και μονολογείς χαμένος ότι σου κατέβει.

Θέρος παιδιά, ετούτη είναι η αλήθεια. Του μίλησε μια μέρα η φωτιά και αυτός την πίστεψε. Βάλθηκε λοιπόν να ακολουθήσει τα λόγια της και τότε ήταν που ανακάλυψε τον χαμένο πλούτο στο βάθος του στέρνου του. Από τότε ο ήλιος δανείστηκε τα μάτια του, κι αυτός, όποιος και να τον ρωτήσει για το θαύμα του κεραυνού απαντά ξερά, σαν χέλι θυμωμένο που το ανάγκασαν να βγεί από ουράνιο νερό…

Να θυμηθείς την ξεχασμένη που έταξες υπόσχεση,

εγώ, σαρκίο γεμάτο και αδειανό,

λίγο, λίγο φεύγω…

…εκεί, που κατοικεί η καρδιά μου.

ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ

ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ

Η ανάμνηση επιστρέφει για να καταβροχθίσει

τα λίγα που απέμειναν από τις μαγεμένες πόλεις των ανθρώπων.

Η κατακραυγή περιχύνει στα ματόκλαδα την ντροπή

της επιλογής του προσωρινού

όχι μόνο σαν αρπαγή

αλλά και σαν αιώνια πρακτική.

Τα όρνια λύσσαξαν

Κατέστρεψαν τις σοδειές με καταιγίδες

Όμως πότε ακριβώς έσπασε ο κρίκος των λέξεων

και εχάθει το πολύτιμο υγρό από τους πνεύμονες ;

αναρωτήθηκε η μικρή Πηνελόπη

τεντώνοντας το άγουρο κορμί της

εμπρός στους αργαλειούς των προγόνων της.

Το βάρος του ονόματός της έσερνε ξεφτισμένα χρυσοποίκιλτα ηνία

και από τα λεπτεπίλεπτα δάχτυλά της έτρεχαν άγραφοι αιώνες.

Παραπέρα η βροχή να ξεπλένει τους ορίζοντες

και η διαφάνεια σκαλιστό περίγραμμα σε ασαφείς ερωτήσεις .

Μόχθος πολύς ο ουρανός,

μόχθος και η γή,

αλλά η φωνή των νικητών,  νεκρή.

Παγωμένα τα νερά και η καρδιά κλειστή.

Η φρικαλεότητα ξένων ονείρων

εισέρχεται ακόμα και σήμερα στα πάτρια εδάφη.

Οι Θεοί, η γλώσσα, η ψυχή, ο βηματισμός

και ο τρόπος που θεραπεύει το χέρι την πληγή

διπλή αφορμή η εξήγηση να απλωθεί

από άκρη σε άκρη σε τούτη την ανέλπιστη μικρή σχισμή, 

το χάος να επουλωθεί.

Μικρή πικρή μου ανατολή, 

ποιος σε ξεγέλασε και άπλωσες το δίχτυ σου στη δύση ;

ΑΠΡΑΚΤΟΙ

foto Dutch couple Schilte & Portielje 

ΑΠΡΑΚΤΟΙ 

Πολυχρονεμένοι μου

από τα εκατό

τα 99 χάθηκαν καιρό

και σείς

οδύρεστε με όλες σας τις αισθήσεις για το ένα

Εκτός της αφής

ναι ξέρω

Η αφή είναι ξεχωριστή αίσθηση

σε βοηθά να φροντίσεις ό,τι αγαπάς…

ΒΡΕΧΑΜΕΝΑ

ΒΡΕΧΑΜΕΝΑ

Η εξάπλωση της χολέρας τρομάζει τα ύφαλα του πλοίου.

Μαρκαρισμένες άοπλες αντιλόπες

να πέφτουν θερισμένες οι ψυχές από το βάρος

λυσσαλέων φωνητικών χορδών και οι μώλωπες

άνανδρων, να σκιάζουν την καρίνα.

Εσαεί ο διαχωρισμός

Ο τάφος θολωτός

και η μάχη μόνιμα

σκηνή επίδειξης

κάτω από την ίσαλο γραμμή.

………..

Όταν η ψυχή επιλέξει να παρατηρήσει

Το ανθρώπινο σώμα γεννιέται.

Τι είναι ο άνθρωπος λοιπόν ;

Η ψυχή παρατηρεί.

Ο άνθρωπος αισθάνεται.

Ενδιάμεσος κοινός συνδετικός  κρίκος, η συνείδηση.

Αυτός είναι ο λόγος που η δύναμη της πληροφορίας 

είναι αδιαμφισβήτητη

και αυτός είναι ο λόγος που το ανήθικο ορίζεται από το ψέμα,

την ανακρίβεια και την επιτηδευμένη χειραφέτηση

και γι’ αυτό η αφύπνιση του ατόμου

καθορίζεται από την διάθεσή του να θέτει ερωτήσεις.

ΖΥΓΑΡΙΕΣ

φωτό nicola magrin

ΖΥΓΑΡΙΕΣ

Σκονισμένα παπούτσια

λυγισμένα μυαλά

άγνοια το μέσα μας διαπερνά.

Την στιγμή που μπορείς

κακό στης αθωότητας το μύρο 

έτσι απλά να προκαλείς

ή την στιγμή που επιτρέπεις

στο σκοτάδι θέση στης κοινωνίας 

τα θεμέλια να κατέχει

πολλά μην περιμένεις.

Απλά σιώπησε

καθώς βολεύεσαι

περιμένοντας της επόμενης φοράς την ευκαιρία

περισώνοντας

το πόσο σου πέφτει στη μοιρασιά, μερίδιο στην αδικία.

(από την ποιητική συλλογή "χωρίς Αυτό" εκδ. Οστρια)

φωτό nicola magrin

ΙΛΑΡΟΤΗΤΑ

ΙΛΑΡΟΤΗΤΑ

Εφόσον το άστρο φέγγει

ουδεμία ανάγκη για φανοστάτη φέρει

σκέφτηκε

σβήνοντας από τον χάρτη

το ενδεχόμενο να λούσει με τα δάκρυά του

την παρατεταμένη παγωνιά.

Homo Universalis: ΛΟΥΚΙΑ ΠΛΥΤΑ " Η ΛΑΜΨΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΟΥ "

Homo Universalis: ΛΟΥΚΙΑ ΠΛΥΤΑ " Η ΛΑΜΨΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΟΥ ": Οι πύλες της αντίληψης φτερωτή απόχη φτιαγμένη από ονείρατα προγόνων πασχίζει ν’ ανασάνει έξω από του τάφου τα κίτρινα κρινάκια Κάπ...

ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ

Θέλετε να μιλήσουμε για το Δηλητήριο ;

 Θα προτιμούσα να μιλήσουμε για την αγάπη. Φυσικά για την αγάπη. 

Μιλήστε πρώτος εσείς. Πείτε μου λοιπόν την άποψή σας. 

Καταλαβαίνω. Θέλετε να μιλήσουμε για την Αγάπη. Γνωρίζω την αδυναμία των ανθρώπων περί αγάπης. Όμως αν και όλοι αρέσκεστε να μιλάτε γι’ αυτήν, σαν σας ρωτήσει κάποιος να του δείξετε το σπίτι της, κανείς δεν θυμάται την αρχή του παραμυθιού. Ας είναι, για χάρη σας απαντώ. Μια βουτιά στα καταγάλανα νερά του εαυτού σας. Λίγη συμπόνια σε συνδυασμό με αποδοχή. Γνωρίζετε την σημασία της αποδοχής ; 

Θα προτιμούσα να μιλάτε μόνο εσείς, Μάγε μου. Θέλω να μάθω πως ο Μινώταυρος αναγκάστηκε να ζεί τόσα χρόνια απομονωμένος από το φώς.

Ακούστε λοιπόν. Η σάρκα είναι δώρο, αλλά και εμπόδιο. Κοιτάξτε γύρω σας. 

Οι περισσότεροι αγνοούν τις ανάγκες του σώματος που κατέχουν. Τον όγκο του, το εκτόπισμά του. Αγνοούν την φωνή του. Πιστεύουν πως το σώμα τους είναι αυτοί οι ίδιοι κι όμως ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες, αρνούνται την επικοινωνία μαζί του. Έχουν ένα μυαλό που ομιλεί συνεχώς, εντυπωσιάζονται από τούτες τις φωνές και έτσι δένονται μαζί τους, πετώντας έξω όλα τα άλλα μέρη του εαυτού τους. Αν όμως έριχναν τα μάτια της σκέψης τους στο πεινασμένο σώμα τους, θα έβρισκαν όλες τις απαντήσεις που ψάχνουν. Θα κάλυπταν τις ανάγκες του τροφοδοτώντας τις πληγές τους με ίαση. 

Όταν το απέραντο ερωτεύθηκε το χρονικό αποτύπωμα, γεννήθηκε η ύλη. Το σώμα. Το σώμα είναι το κενό και το κενό είναι το σώμα. 

Με τι γεμίζετε το σώμα σας ;

 Ποιος είναι ο τρόπος που γεμίζει το κενό σας ;

 Το γνωρίζετε ότι το σώμα είναι ιερό ; 

Ο ναός και φορέας της συνειδητότητάς σας σ’ αυτό το ταξίδι. 

Πώς του συμπεριφέρεστε λοιπόν ; 

Τι τρώτε ; Τι πίνετε ; Τι αναπνέετε ;

 Ποιους συναναστρέφεστε ; 

Τι διαβάζετε ; Ποιό είδος μουσικής ακούτε ; 

Από τι συναισθήματα διακατέχεστε ; 

Ποιος είστε ; 

Έχετε αποφασίσει τι και ποιόν εκπροσωπείτε ;

 Ποιος είναι ο στόχος και ο σκοπός σας ; 

Κυριότερα σας επαναλαμβάνω συνειδητοποιείτε ποιες σκέψεις κατοικούν στον εγκέφαλό σας. 

Συλλογιστείτε τι θα πεί σκέψη, ίσως έτσι κατανοήσετε την έννοια δηλητήριο.

video : poison

video II

Με ανοιχτά βιβλία: Τοιστολόγιο «Με ανοιχτά βιβλία» φιλοξενεί τη Λουκί...

Με ανοιχτά βιβλία: Τοιστολόγιο «Με ανοιχτά βιβλία» φιλοξενεί τη Λουκί...: Το ιστολόγιο «Με ανοιχτά βιβλία» φιλοξενεί  τη  Λουκία Πλυτά  «Οι κατηγορίες των αλάνθαστων γεωτρύπανων» Κάποτε σε μια ...

"ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΛΛΩΝ' & "ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΊΑ" Δύο ποιήματα

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΛΛΩΝ

Κάθε πρωί όμοια δένει τα άλογα

στο καθρέφτισμα των φόβων

συρρικνώνοντας την ζωή σε μια μόνο πλευρά.

Η συνείδηση να ξεφεύγει παντοτινά

και από τα υγρά δωμάτια κύκλοι μούχλας

να περιστοιχίζουν σαν όρνια κάθε πόρο διαφυγής

προσφέροντας πειστήρια απαραίτητης διαγραφής.

Κι όσο και αν προσπαθώ να κρατήσω 

τους γάντζους του μυαλού μου

έξω από τη σκουριά

Η παραμονή στο χωροχρόνο της αδικίας

αδίστακτα εξαντλεί τα στερνά αποθέματά μου.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΊΑ

Περίοπτης αδελφικής αλληλεγγύης προσευχή

πραμάτεια επιφορτισμένη φωτεινή δημιουργική φραγή 

σε ό,τι και όποιον καταδικάζει την εσώτερη φωνή 

σε στείρο σπαραγμό.

Της επικοινωνίας οι δεσμοί, κραυγή, φωνή, 

μάνα, γυναίκα και αδελφή, 

χωράφι γόνιμο σε ό,τι πόθησε η ψυχή 

προς όφελός της να αναπαραχθεί.

Η αρσενική αρχή εισχωρεί και από το γόνιμο του σπέρματος,

 η θηλυκή, πλημμυρίζει της γής τα χώματα ζωή.

Η φυγή από το νωθρό, το σάπιο, το ζαβό 

είναι αυτό που και εσύ είδες να προσπερνά σαν κεραυνός,

 προσφέροντας στην σάρκα μας

χώρο, πνοή, ανάσα 

στην σμιλευμένη μας 

από των αγγέλων την διαύγεια, μορφή. 

Γαληνεμένο το χορτάτο από της ολόχρυσης αγάπης οβολό 

επιβάλλει στο ακατάλληλο 

από τον ίδιο του τον εαυτό να κατασπαραχθεί.

Μικρή σαλεμένη μου από την ένωση,

ψυχή

θαρρώ πως είσαι ότι ωραιότερο τα μάτια μου έχουν δεί.