ΘΕΛΩ

ΘΕΛΩ

Να κοιμηθώ με ορθάνοιχτα τα μάτια της ψυχής
λόγια να λέω σιωπηλά με αχνή φωνή
αιώνια δεμένη στων βλεφάρων σου τους κόσμους
προσμένοντας μέσα στου λίκνου σου την χώρα
το όνειρο της φυγής να κατακτήσω.

Να κοιμηθώ στη σιωπή μου να κρυφτείς
σαν πούπουλο που αιωρείται πέρα από σύνορα,
κανόνες και σκοπούς
φυγαδεύοντας με τρόπο μαγικό
μακριά από λαθραία μάτια την ιερότητα σου
προστατευμένος να σαι.


Να κοιμηθείς εσύ, κάτω από το δέρμα μου
όλους τους πόνους να ξεχάσεις 
από το σημάδι της κακιάς βροχής 
που λέρωσε τα σκαλοπάτια της καρδιάς
κλέβοντας την γαλήνη
στην ησυχία της υπέρτατης του έρωτα πνοής
να γλύψεις τα σπασμένα σου κομμάτια. 

ΘΥΣΙΑ

έργο : Θανάσης Πάνου 

ΘΥΣΙΑ

Παλιομοδίτικα ψάρια κατευθύνονται προς το ταβάνι

και η οροφή 

κάτω από το βάρος της θυσίας

γυάλινη μετατρέπεται

ακόμα και σήμερα

θυμάμαι τα λόγια της γιαγιάς μου

λόγια τρανά και αντρίκια

όπως το δέρμα παρθένας που παραδίδεται

ολοκληρωτικά στους θρήνους

όταν το βάλσαμο του έρωτα αρνείται να γλείψει τους λωτούς της

και με ανασηκωμένους τους γλουτούς

στις σχισμάδες του εαυτού αντιλαμβάνεται

τον τρόπο που οι παραμυθάδες

αλλοιώνοντας τον χρόνο

ιδιοτελείς και ανέραστοι μες την πρωτιά πορεύονται.

ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

φωτό : Νίκος Σιδέρης

ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Τι είμαι, εγώ, το απελπισμένο μυρμήγκι σαν κουκκίδα στο απέραντο, να ψάχνω ;

Θάρρος  μικρή μου  καταιγίδα, κάποιας φωνής οι λέξεις με δύναμη κατακάθονται στο δικαιωματικό της ζωής μου χώρο.

Σχεδόν απόγευμα και η αρρώστια του χώματος σαλεύει στον οίκο του μυαλού μου, απέραντη.

Ποιοι είστε εσείς, ιππότες ντυμένοι ;

Βάναυσοι των δικών μου καιρών, άφιλοι τάχα μου προστάτες ;

Πάει καιρός από την πρώτη άνοιξη και είμαι σίγουρη πλέον, η πίσω όψη της πεταλούδας, αποτυπώνει αιώνια το μίσος της κάμπιας που δεν κατάφερε ολοκληρωμένη να πετάξει.

Ίσως αυτός να είναι ο λόγος της μαζικής επίθεσης στους ζωντανούς.

Απελπισμένος ο άγονος, ανίκανος, να καταναλώσει όσα έχει ανάγκη να κατέχει.

Η πίσω όψη.

Ας είναι.

Διπλό το φονικό.

Κανείς όμως ποτέ δεν πίστεψε τους ρήτορες στ’ αλήθεια.

Λουκία Πλυτά