ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

φωτό : Νίκος Σιδέρης

ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Τι είμαι, εγώ, το απελπισμένο μυρμήγκι σαν κουκκίδα στο απέραντο, να ψάχνω ;

Θάρρος  μικρή μου  καταιγίδα, κάποιας φωνής οι λέξεις με δύναμη κατακάθονται στο δικαιωματικό της ζωής μου χώρο.

Σχεδόν απόγευμα και η αρρώστια του χώματος σαλεύει στον οίκο του μυαλού μου, απέραντη.

Ποιοι είστε εσείς, ιππότες ντυμένοι ;

Βάναυσοι των δικών μου καιρών, άφιλοι τάχα μου προστάτες ;

Πάει καιρός από την πρώτη άνοιξη και είμαι σίγουρη πλέον, η πίσω όψη της πεταλούδας, αποτυπώνει αιώνια το μίσος της κάμπιας που δεν κατάφερε ολοκληρωμένη να πετάξει.

Ίσως αυτός να είναι ο λόγος της μαζικής επίθεσης στους ζωντανούς.

Απελπισμένος ο άγονος, ανίκανος, να καταναλώσει όσα έχει ανάγκη να κατέχει.

Η πίσω όψη.

Ας είναι.

Διπλό το φονικό.

Κανείς όμως ποτέ δεν πίστεψε τους ρήτορες στ’ αλήθεια.

Λουκία Πλυτά