ΘΥΣΙΑ

έργο : Θανάσης Πάνου 

ΘΥΣΙΑ

Παλιομοδίτικα ψάρια κατευθύνονται προς το ταβάνι

και η οροφή 

κάτω από το βάρος της θυσίας

γυάλινη μετατρέπεται

ακόμα και σήμερα

θυμάμαι τα λόγια της γιαγιάς μου

λόγια τρανά και αντρίκια

όπως το δέρμα παρθένας που παραδίδεται

ολοκληρωτικά στους θρήνους

όταν το βάλσαμο του έρωτα αρνείται να γλείψει τους λωτούς της

και με ανασηκωμένους τους γλουτούς

στις σχισμάδες του εαυτού αντιλαμβάνεται

τον τρόπο που οι παραμυθάδες

αλλοιώνοντας τον χρόνο

ιδιοτελείς και ανέραστοι μες την πρωτιά πορεύονται.