ΚΑΡΔΙΑΣ ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ

ΚΑΡΔΙΑΣ ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ 

Πολλές οι θάλασσες στη γη καμία δεν με ενθουσιάζει

μαύρο το νερό κι όσο πλησιάζω φωνή πολλών ουρλιάζει

Ήταν κάποτε μία αντιλόπη που γνώριζε από την πρώτη στιγμή της γέννησής της πως όλα έχουν σημασία, από τον τρόπο που συνορεύουν τα σώματα, ο ρυθμός στα κομμάτια του χρόνου, η πίεση του αέρα στο στήθος, ο ιδρώτας στα δαγκωμένα χείλη, η ακτινοβολία του βλέμματος, η αμεσότητα που δωρίζουν τα άνθη το είναι τους στις μέλισσες, οι μπιγκόνιες… ως και οι δρυοκολάπτες που σκάβουν με σθένος για νερό στους κορμούς των δέντρων και το σούρουπο αγκαλιάζουν αμφίδρομα την ικανοποίηση, εν αντιθέσει με μας τους ανθρώπους που μας βασανίζουν οι σκέψεις…

…οι ανάγκες, οι υποψίες, οι φουσκάλες στη γλώσσα από τ’ ανέκφραστα και οι κορμοί των δέντρων βάφονται έλλειψη προστασίας από παρενόχληση που δεν ορίσαμε, ούτε προσδιορίσαμε, το νερό αλλάζει, μεταλλάσσεται από τροφή σε βάρος  

- ακαθόριστης (απο)στέρησης δικαιώματος προσφοράς και αυτοδιάθεσης -