ΜΑΤΙΕΣ

foto google

ΜΑΤΙΕΣ 

Απόψε θα μιλήσουμε για την τρέλα

την παράλογη τρέλα

που αναδύεται...

από τα πλευρά του πλοίου όταν πλέει

μόνο

κατάμονο στα πελάγη και ύστερα δένει

εκεί που πληθώρα κόσμου επηρεάζει τον ερχομό του.

Γιατί τα πλοία στα σωθικά τους κουβαλούν

εκτός από το ζητούμενο

των εμπόρων

και από ξένους τόπους μνήμες

πάλλουσες παντοδύναμες ενεργειακές ψηφίδες.

Όλοι είναι περίεργοι να μάθουν τους μύθους

και τις ιστορίες που ξετυλίγονται σε ξένα χώματα.

Άμα τύχει κι ακούσουν στενόχωρα, ανασαίνουν διπλά

νομίζοντας απ’ τη σύγκριση πως ζουν, καλύτερη ζωή από τους άλλους.

Αν πάλι τύχει τ’ ακούσματα να ναι χαρούμενα

οι πλάτες τους γέρνουν από το βάρος

του άγνωστου ανεκπλήρωτου

και όταν πάλι τα νέα προσφέρουν εικόνες πρωτάκουστες

γουρλώνουν τα μάτια τους

και προσκυνούν αδιάκριτα

αστραφτερούς ήλιους κι’ αλλόκοτα φεγγάρια.

Έπειτα κάποιοι ορμούν με ανάκατο κέφι στ’ αμπάρια

μήπως ανακαλύψουν τεκμήρια για όσα άκουσαν

κάποιοι άλλοι για να κλέψουν

μιας και ποτέ δεν τους έμαθαν να αναζητούν

γόνιμα δικαιώματα ή έστω μια ανεπίστρεπτη χάρη

και κάποιοι λίγοι για να προσφέρουν ανάσα

στα βουβά μουγκρητά που ουδέποτε λησμόνησαν.