ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΗΛΙΟ
Βαδίζουμε την πεπατημένη οδό
όσο το άροτρο σκάβει βαθιά τη γή
αλλά δεν συναντά το χώμα.
Η πάλη αιώνια στους δρόμους της φωτιάς
σ’ ένα πρόσταγμα ανελέητου πόνου ακόμα.
Η μάνα κι ο πατέρας
το κράτος και η κοινωνία
σκληροί ραγιάδες
υποτάσσουν την καρδιά
και η φωνή του ντελάλη υπαγορεύει με σιγουριά
-Πως η ψυχή είναι αδύνατον να διαφύγει της ύλης-
Όμως οι σκέψεις ποτέ δεν δώρισαν στην ύπαρξη φωνή
και όταν ενώνονται με τον ωκεανό
Το κούφιο νεογνό
κατασπαράζει τις ρίζες των δένδρων
οι πεδιάδες παρασύρονται από τις πλειάδες των νερών
ενώ το έδαφος διαλύεται και μετέωρο από Θεό
παραδίδει τα ηνία της ζωής του , στα σφαγεία…
…και δυστυχώς τα σκόρπια λόγια χωρίς πράξεις και
καρδιά
πριν κάν αρχίσει η χρονιά
θα μας κρατήσουν μετεξεταστέους στα γήινα θρανία.
Εξαιρετική γραφή με πένα το νου και μελάνι τη φαιά ουσία!!! Λουκία, ποιείς ποίηση!!! :-)
ΑπάντησηΔιαγραφή